Son Nasihat

diz çöktü toprağa ihtiyar,

kurumuş otlara baktı hüzünle.

alnında derin çatlaklar,

her birinde tükenmiş

kırgın yaşamlar.

gözlerinde saklı bir zaman,

ürkek bir tebessümle

kucaklamış yanaklarını.

sakalında ayrık otları

tutam tutam.

kuru dudaklarında takat yok,

nefesinde heves.

son bir nasihat için

topladı gücünü sonkez.

"evlat" dedi

"bu yalandan bahar

sanırsın gönlünde ırmaklar akar.

ellerini sarar ,kaderini sarar ,ömrünü sarar

ancak her güzellik için

senden bir umut çalar"