Son Sahne

Her şey,

toplum içinde

sana kendi sandalyemde

yer vererek başladı

ve sen

o güzel kalçanı

yayarken sandalye ye,

sandalye bile vurgundu

haline...

Gözlerinde

bir tiyatro oynuyor yine,

ellerinde bir biletsiz sevda,

aşık olmuşsun

romantizm, duygusallık hat safa da

zaten şairliğinde

biraz burdan geliyor...

Şimdi çekip gideceksin

bir tiyatronun perdelerini

son kez aralarmış gibi...

sahneden gözlerin inecek;

inmeden vedalaşacaksın

dizlerini kırıp,

elini öne sallayarak

ve sonra gideceksin unutulmak için...

üzerinde yürüdüğün

kırmızı halının uzunluğu yetmeyecek

unutmak istediklerine...