Son Sarhoş Uyumadan
bazen gidersin
başından aklını alıp
deli gömleği giydirirsin zihninin son kırıntılarına
bir gıdım yağmur bırakırsın güneş yılgını filizlere
testinde zemzem
zulanda kaçak düşler
ruganlarına basıp koşarsın ay doğumlarına
kırlangıçlarla çizersin
günün minesini
soluk kalemlerle gök ile denizin birleştiği yere
efkarlı bir mantar açarsın o şarkı ıssız yaralar açarken göğüs kafesine
kırarsın kadehleri sinende yangın
böğründe o malum boşluk
doğum gibi sancılanır yıldızı firar akşam
ben doğurur zifrine karanlık bulaşmış zaman
bir daha ben olurum kül renkli
duble şişeler kırarız tanrının gözlerine bakıp
küfrümüzü içeriz
yutkunup sancımızı
medet
gözlerine kömür sürmüş gece
üfle bulutlara
gölgem ağlıyor
bırak izlerime tutunayım da gideyim
son sarhoş uyumadan
midyeleri kırık kayalıklarda....