Son Senfoniyi Çal Ve Git Kolaysa
mavi bir gökyüzüydü istediğim
ve göğünde salınan kocaman bir uçurtma
tüm çırpınışlarımda kuyruğuna tutunmuş umutlar
ve hep gülen yüzlü çocuklar adımları bana koşar...
koparılıyor mu ne diktiğim filizler dallarından
illa ki bahar derken yüreğim
kara kışlara-mı eriyor solgun yüzüm
durun dünyanın çarkına metin yazdığım mısralar
tüm anlaşılmazlıklarımın saklı olduğu kelamlar
ayrılık vakti mi doğuyor geceden sabaha varışlarda
kavuşlamalar nereye sıkışmış bu kahrolası masallarda
başlık varış
bitiş kayboluş...
her sıçrayış koca bir yokoluş,
adım adım yalnızlıklarda.
telif hakkı verilmiş öznesi dilde saklı olana
adı büyük harflerle yazılmış olsada,
yazmak bile haram adını yalnızlığıma...
tut elimden değneksiz kalmış takatim,
acziyetin kafa tutmuş mısralara .
korkmuyorsan koşa koşa git uzaklara
cesaretin varsa yokluğunun içindende çıkar git sevgiliyi dermanı olmayan yaralara,
dermansız kalma pahasına bile olsa...
yokluğu avaz avaz çalınsada kulaklarda
son senfoniyi çal ve git kolaysa kor olmayan yangınlara...