Son Şubat

Ben;

bir idamlığın son sözüyüm şimdi,

acıyor içim,yanıyor gözüm,

seni doyasıya özlüyorum.

oysa;

bir başka sabahı olmayacak bir idamlığın son sözüyüm

ve

seni söylüyorum

varlığın ise koynumda bir düş;

şimdi ona sarılıyorum...

Bilmiyorum ipliğimde ne sarıyor beni,

ayaklarımın altından geçiyor yarınlarım,

oysa;

bir başka sabahı olmayacak bir idamlığın son sözüyüm şimdi...

Ben;

bir idamlığın son sözüyüm şimdi,

bu son şubatta,

içim acıyor,gözlerim yanıyor,

seni doyasıya özlüyorum.

Varlığın koynumda bir düş şimdi...

Yetim düşlerim vardı,

çocukluk korkularım

ve

ilk gençlik yaralarım.

Bu son şubatta onları ipe çekiyorum artık...

Bilmiyorum ne gördüğümü düm gece düşümde

ama;

artık renkli gecelerimde olmayacak,

senli düşlerimde...

Çünkü;

ben,

bir idamlığın son sözüyüm,

bu sessiz son şubatta...