Son Zangoç

Bu gün pazar

Saat akşamın Kırık kanadı

Penceremde kuru bir dal özlem

Suya bakıyorum suretim korsan

Voltama çarpıyor beşinci duvar

Gölgem sıvanıyor beynime-

Üşüyor mihrabım sen yoksan

Üşüyor sokak lambaları

Yağmur üşüyor-kan üşüyor

Kabuğu açık yaram

Bütün çizgiler üşüyor-tuvalde VAN GOGH

Birden bire çıkıp geldin

Düş yorgunu bir geceydi

Yıldıız tozu yağıyordu kül çekimli

Karanfil kokuyordun belki

Çıldırma vaktimdi bilmem kaçıncı şiirimdeydi

Seni arıyordum şehir uyuyordu

Çölde kum saati ve sınırsız yalnızlık

Soğuktu dışıma sığmıyordu yeryüzü

Tutsaktım gözlerinin katedraline

Ölüyordu zangoç iki elinde isa

Atomu aşk adına-- söyle barbara

Bütün ağaçları giyinsem

Yeşili bölsem

Çarpsam maviye

Çıkarsam siyahı

Öpsem gamzelerinden

Gökkuşağı kalır geriye