Sonbahara Dair

Kocaman yorgun köpekler geçiyordu.

Sonbahar eşiği kapı önlerinden

Yılgın

Biraz dargın

Etinde kemiğe

Kemiğinde ete düş gibiydi

O dışlanmaya alışık bedenler

Vazgeçmelilerdi belki de

Anlayamadıkları yıllardan

Belki getirdikleri

Belki de götürdüklerinden

Henüz gün merhaba dememiş kendine

Oysa

İnsanlar geçiyordu

Sokakların aşina

Bir o kadar eskitilmiş

Sabah önü geçmişlerinden

Kimdi onlar

Kimindi tükettikleri vakitler

Ömür sarraflarının derdi neydi bunca acıyı devşiren

Sahipsizdi sonbahar

Sabahını eyliyordu

Tam yüreğinden vuran o manikdepresif izler

Şarkıları kim nasıl yazar sanıyordun

Ve koca bir sonbahardı

Ekseni yörüngesinden besleyen

Soğutup evreni derin düşüncelerinden

Basitliğinde Dünya'yı döndüren

Yapraklar

Kara sarı yüzleri

Solgundu güçsüz elleri

Onların derdi ne dal ne bahçe

Kederliydi yürekleri

Bir bahar bir yazdan ibaret

Ah şu kısacık

Ah ömür dediğin

Sığdıramadıkları kızıl tenli o nazlı güneşin hasretinde

Kavrulurken

Savrulmaktı belki de biricik dertleri

Aşık acıyı hep sevdi

Hepde sevecekti

El ne bilir ki

Düşman o rüzgarın hırçın kollarında

Çürüyordu hayal

Ayrışıyordu gözleri mai gökten

Ah ne kader

Bu nasıl dolu dizgin

Bu nasıl sarı bir keder

Her şeye sebep

Herkesi başlatıp bitiren

Bir tek aşktı aslında

Anlaşılmazlığın deli anlamına

Yaşamak dedirten