Sonbaharda

Zamanın suçu yok,

Artık insanların da,

Yokuş aşağı iner gibi dönüyor

Dünya batıdan doğuya

Peşindeyim bırakmam, gördüğüm rüyaların

Atın iyisi doru, yiğidin iyisi deli

Yeşillendikçe maviye yürür

Umudun gönlümdeki filizi

Saçıma düşen aklar, yaşanmışlığın kışıdır

Yorgunluğun izini silsem de duvarlarımdan

İçimde taşan cümleler zorlar kapıları

Ses veririm, kah susarım kimi an

Gönlümü koruyorum artık

İnsanların soğuğundan

İnsanı titretirken yalnızlık

Öyle Isıtırım geceyi ki, utanır karadan

Yapışıyor yaprakları ayaklarıma

Hayat defterinin, esen rüzgarlarla

Bir daha doğarız belki olmaz belli

Koşarken tabiat ilkbahara ,ömrümün sonbaharında

İstanbul 24.10.21