Sonları Eksik

duvarlara ağustos vurunca

geleceğe kanardı acemi yaz acemilikleri

şimdi hiçbir mevsim yaklaşamaz

ayrılıklarımıza...

kahraman ikindilerimiz gözlerimizin avlusunda

hâlâ

yalnızlıksa

yürek çıkrığımız yorulunca

dipsiz kuyulardan çekilmiş sular gibi

...

seslenişimi duymadan

tümüyle akşamı seni düşünmenin

kendimi suçlarım

uzayan ışıksızlığımı

titremeye utanıyorum soğukluğunda

nedensizce yitirmenin...

sarmaşıklar taze sabahlarda

zamana umarsız böceklerle oynaş

unutmak kendiliğinden

aldırmamak hasta yatakların

sahipsiz sıcaklığına

doğallıklarla

ve uysalca

ölüyoruz

işte

arkasız

sırasız

tek başımıza...

boşluklara sıkıştırılmış

çaresizliği aşk sanmış

aşkın kendisi...