Sonlu Hayat
belki bir gün batımı ile güneş
en kızıl elbisesiyle
alay ederken dünyayla aşk ağlıyordu
belki bir karıncanın soluklanmasını izlerken bir bulut
vazgeçer gözyaşından
belki aşk nedir bilmeyi istemezken ,
bir aşk hikayesinin sebebi oluyordu
belki çok istediği her şey için
hiç olmadıkça korkuyordu
tamir edilmez utancıyla yüzleşmek
anlaşılmaz yapıyordu hayatı
belki bir gün
bir gün doğumuyla aşk
geç kalmış olmayacaktı
yitirmemişse umudunu
sen yokken
ben de yok muşum diyecekti
birbirimizi görünce meğer
yıllardır tanıyormuş gibi mutlu olduk
sen doğruydun
seninle tanıdım doğruyu
hayat doğruydu diyecek haykıracaktı
seninle buldum doğru hayatı
umutları azık yaptım
uzun bir yolculuğa çıkacak gibi
ufkuma çıkan acılardan
köprüler inşa ettim
uzak yakın ne fark ederdi
utancımı kaybetmemek uğruna savaştım
kaybettiğim umutlarım değildi
gökyüzümü kaybettim
bundandır yağmur bulutuna hasretim
kapattığım bütün hesaplar
bana zarar yazsa da
sukutu hayallerin insanı olsam da
hayat bedel ister
sevgi sevilmek ister diyerek
hayata tutunmayı öğrenecekti
sonlu hayatın ölüm gerçeği
özgürlüğün en güzel tarifiydi
belki buna inandığından beri
daha özgürdü
özgürleşmektir anlamlı ölmek dedi
belki aşkı bundan çok sevdi.
19.02.2024