Sonsuz Bir Aralıkta

kuş tüyü uçarılığıyla özdeş bir ilkyaz başlangıcı

sarmalayınca her anımı hayat geçitinde noksansız

istisnasız elimin tersiyle ittiğim gündelik yaşamı

sevmeye başlıyorum saçlarına üşüşen tozlu yaprakta

çatılar ağlıyor sanıyorum soğuk ve yağışlı havalarda

çatıların üşümesine kıyamıyorım haykırırken zilzurna bacalar

sabahın köründe çığlık çığlığa okul çocukları kışa umarsız

çatılar fedakarlıklarını başına kakmaz kimsenin naif burukluklarda

zamana mahkum değiliz buğulu ay ışığının altında

haresi gülüşü olan bir sevgiye sığınırsak nazsız

yüreği yalnızlık ambarı olmalı insanın anılarıyla dopdolu

sayısız ayrılık dehlizlerinin sonunda kırağılaşır gözyaşlarımız

kırlangıçların son valsi olmamalı üşüyen hiçbir kızıllıkta

dizlerime kadar yağmur yemeliyim son anına kadar umudumun

can çekişen bir kaplumbağaya hüzünlenirken bütün ruhumla

kılık değiştirmiş yaşamlar tutuyor elimden sonsuz bir aralıkta