Sonsuz Haziran

kirpiklerimin açılışında sabah kuşları

varlığına serenatlar akar yangınımdan

tambur taksim sonrası bir incelik bu kalkışma

vaz geçilmezliğine...

yine ayrılığa yakışan

lacivert bir haziran yaklaşıyor

dallarına portakal ağaçlarının

bu vakitler senin gitme vakitlerin

ve sanki piç bir hüznün

hayata esir edişini izliyor tüm ağaçlar

sana olanımı...

ağaçlar boğuşuyor toprakla

ayrılık temmuza aç ağustos caddelerine

ve ölmeye hazır hüzzam bir sıkıntı...

yalnızlığımla taksim geçiyorum kalabalıklara

mavi köpüklü ölümüm... bir sen yoksun bu şaşaalı kayboluşta

denizim olmaktan bıkıyorsun anlaşılan

anlaşılan dağlardaki ince homurtuyla sonsuzlaşıyor haziran...

haziran içimizde

soytarılığımız bir ölü bir aşka tutsak

bütünüyle bir hayat sonbaharın özgürlüğüne fit

gözlerimin bacasından tüten bu umut

senin sonsuzluğun

ve benim haziranlarımın sonsuzluğu...

yarınla dolu düne korkağım

samanyolu diye gülüşlerini düşlerken

dişlerini geçirdi gölgeler ansızın anıların güneşine

adımların gidişleri özledi kentler ötesi bir yalnızlığa

imlasız ve çalakalem üşümeyi de öğrendim sonunda

koynumda haziran artıklarıyla yüklü

püf noktamdı seni sensizliğime benzetmek

içimdeki hazirana göçüyorum şimdi...