Sonuncu Köyden Sesleniyorum

Yeni keşfettiğim memleketim

Burada her şey kıt

İki kapı birbirine zıt öbür uçta birisi

Neresinden girsen çıkışları son...

Son meyveyi şu ağaçtan yiyorsunuz

Çürümüşlerin arasından...

En son sokağın en son evinde yar

Ellerini uzatmış, bunalmış, daralmış

Mevsimin son sıcağı var...

Har derecesinde aşklar,zor denen ayrılıklar

Ve son buluşmalar; kör ebeli kavuşmalar...

Dar deliklere saklanan,

Ebelenmemek için umutlanan,

Ve asla bırakmadan elimsende oynayan

Son oyunda uykuya dalan çocuklar

Bu köyde 'öbür sefere' yok

Elbet yakalanacaklar...

Şu meydandaki darağacı, şehrin son kadını...

İlk astığı kendisiydi,

Feda etti öpmelere kıyılmayan gerdanını...

Acı...çok acı...

Son astığı son aşkıydı...

Bağıramadı son kez...duyuramadı feryadını...

Şimdi elimde son sigaram,son sayfam,

Ve bir damla mürekkebim var...

Birde son haykırışa sakladığım nefesim.

Burası ne dokuzuncu ne onuncu köy...

Ötesi yok birtanem...burası sonuncu köy...

Eğer ulaşırsa sesim...

Son kez sesleniyorum...

Sontanem... SENİ ÇOOOK ÖZLÜYORUM...