Sorgu

Sancısından henüz sıyrılmış sanırdınız seheri

Geceden çalıntıydı oysa gözleri

Yakışmamıştı hiç bir bakışa

Dün ağlamak

Bitenden dikilirdi ölümün kefeni

Boş, hükmünü tüketmiş sözdeki evveldi

Yaşamın sevinci

Çocuktu hepsi bir zaman

Umuttu bir zaman yerin yüzü

İnkarcı o tümseğin hemen dibinde uzanıyordu

Hiçliği avuçlayan boşluk

Dokunamadığınaydı

Bütün ellerin bitimi

Unutmuştu rüzgarı mevsime söz verenler

Ve yağmur lanetlenmşti ya

Renkler de düş yitimiydi

Kimdi bu alemin sahibi

Neden ağlardı ki

Güneşi yaprağın yeşiline gömen o turnanın yüreği

Ve neden gurbete yüz sürenler

İnadına unuturdu

Sılanın çağıran türküsünü

Yanarak doğururdu özlemi

Oysa gidenler

Sevgi neydi

Gülüş neydi

Kimdi sevgili...