Sorumlu Değilim

rüzgar ektin kasırga biçeceksin diyenlere inat

bindik bakalım

tüylü, köpüklü

kuğu boyunlu, naif bir buluta

savuran rüzgar değil ki

ağlayalım, yaban ellerdeki halimize

biriktikçe şekilleniyor yüzümüzde kader

bereketli yağmur sonrası

toprağından fışkıran

can havliyle açan

çiçek gibiyim çiçek

(herkesin ruhunda hafif meşrep cazibe

çiçekli eşarplardan sorumlu değilim)

rüzgar ortasında en uçmayı bilmeyen kuş

göz kırpmak için beni seçtiğinden mi sadece ne

uçarı bir sevinçle

kabul ettim

bol keseden bahşedilen gözyaşlarını

vahşiliğim kendime

o sırada yüzünün kıvrımları sinmişti yüzüme

gözlerim kahverengiydi, sen gibi

arada çıkarır, çıkarır bakardım renk titremesine

radyolarda tüm şarkıları

sen söylüyordun

yollarda tüm arabaları

sen kullanıyordun

mahallerin tüm flu evlerinde

sen oturuyordun

klonlanmış senli bir şehirdeydi ikametgahım

kendiliğinden kıvrılan bir kitabın sayfası gibiydi hayat

her seferinde tekrar tekrar okunmayı beklenen

düşlere yatırsak da okyanusun maviliğini

defalarca

aynı fanus camına çarpan

Japon balığı gibiydik

bir cebimizde şımarık bir gülüş

bir cebimizde çocuksu bir ağlayış

akıl genişliğinde kimsesizlik yurdunda yetiştirilen

acılarımın üzerine lavanta çalan kızın

hanımeli ellerini tuttup

gözlerinin içine sıkışık bir gölgenin

kanayan düşlerini bıraktım

şimdilerde sonbaharımdaydım

yaprak, gibiyim yaprak

(herkesin yüzünde hafif bir sararma

yaprak yaprak dökülmesinden vicdanın sorumlu değilim)