Söyle Istanbul

Düştü mavisi, gizemliydi her bir zerresi

Rûyaydı Kız Kulesi, Nazlı bir gelin gamzesi

Yorgunuydu sevdiği Galata kulesi

Mutluydu yine de, ondandı hırçın poyrazın

Canını yakışlarına sessizliği,

Öyel ya o olmasa kim getirirdi, Sevdiğinden bir tutam nefesi?

Bir çocuğun hıçkırığıydı, bir padişahın müjdelenen zaferi

Masalların vazgeçilmez prensesi, altın saçlı, zümrüt gözlü,

Misk kokulu masal perisi,Gerdanında Fatih'in bûsesi...

Ne aşıklar eskitti, ne canlar tüketti

Çoğu zaman kalabalık içinde,Yalnızlığı hükmetti

Yine de hiç bir yer Onun kadar özlenmedi.

Aşiyan'dan bir kuş sesi,Pier'in Közde pişmiş kahvesi

Ama en çok da ,Tarihten gelen mutluluğun sesi

Eski bir şarkının unutulmayan nağmesi...

Söyle İstanbul başka hangi şehir unutturur

Anneye olan özlemi, sevgilinin huzur veren sesini,

Hüznün gerçekliğini, ayrılığınsa kabullenilemezliğini ?

Söyle İstanbul söyle var mı ?

Dünyada güzelliğinin tek bir eşi, benzeri...