Söyle Ozaman

Asla göremez insan

İçinde bulunduğu anki resmi

En uzak ülkelerde, en küçük hayatlarda

Suçüstü yakalayışlarımda seni

Büyük bir hayal kırıklığıyla sarsılışım,

Bir iki çiçek görüp, bahar geldi demek kadar saçmaydı

Anladığımı sanmak seni.

Her yeni gün incilerce diziyordun eserlerini

Takipçindim, peşindeydim sürüyorum izini

Kumdan kaleler yapıyordum

Çözmek için seni, gizemini

Bakıyorum da sana

Batıra çıkara yoğuruyorsun beni

Bazen çamurlara, bazen deryalara

İlmek ilmek işliyorsun benliğimi

Şaşırtıyorsun beni.

Nefretimi yenmeyi öğret bana,

Atmayı öğret, içimde bırakmadan zerresini

Kendimi yenmeyi öğret bana

Gururumu hapsetmeyi,

İnsanları öğret bana

Öğret ki konuşabileyim dillerini

Öğret ki seçebileyim sevgimi hak edeni.

Nereye baksam bir ses, bir el, bir ayak, bir hayat

Sanıyorum ki bu insanlar bu dünyaya sığmayacak

Söyle zaman,

Her birine dokunur musun bana dokunduğun gibi

Bunca kargaşa, bunca koşuşturmaca

Ölümler, doğumlar, acılar, sevinçler bir arada

Kusurlu bir resmi seyrediyorken ben uzaktan

Sen rötuşluyorsun durmadan, usanmadan

Sen akıp giderken sağımdan solumdan

Ben bir şeyler koparıyorum kalıntılarından

Gerçekleri öğret bana

Pür telaş alıp beni nereye götürdüğünü

Pür telaş anlarımda neden hep benimle olduğunu.

Bir ben miyim böyle an be an uğraştığın

Bir ben miyim en küçük hatasını yüzüne çarptığın

Bir ben miyim her dileğine bir karşılık bıraktığın

Söylesene zaman

Ben bu kadar uğraşılacak adam mıyım?