Soylu Lordlar Ülkesi: Sümerler IV. Kısım

Son Kefaret

acı, etten önce ruha yerleşir

alevler sessiz çığlıkların tanığıdır

kefaret uzadıkça uzar 

ruhun ara boşlukları lime lime yanarken

alev söndüğünde geriye

yalnızca kendini yakan karanlığın isi kalır

taş sütunlar arasında eğilir anunnakiler

ruh, önlerine bırakılır

kesilmiş bir baş gibi sessiz ve ağır

elleri toprağın içinden çıkarılmış kemikler gibi

yüzleri külden nefer, nefesleri çamur

tartının kefesi kıpırdar

insan, yaşarken taşıdığı her yükü

ölürken kendi göğsüne saplar

libasyon dumanı sönünce

kur'un kapıları göğe doğru kapanır

orada, arpa unundan bile yoksun

kuru bir karanlık vardır

artık biliriz ki

hiçlik, ölümün gölgesine zincirlenmiş 

sonsuz bir azaptır

kalırsa, gölgesinde yalnız çöl rüzgarı kalır