Soyumuz Sonsuzluk

kıyılarımda renkleri kapalı denizler

yürümeye

kıyamıyorum kendi sahillerimde

insan kendini bitirmemeli hemencecik

ayak izlerinde uzaklara adanmışlığın

yoğun yorgunluğu olmalı

kasırganla gel

kıyılarımı al götür...

yaz düşlerine gerek yok beynimde

senin yarınki gülüşüne bağlıyım

mevsimsizim...

çıplak dallı bir öyküydü aramızdaki

zamanı dallarından kısa

gerçeği çıplaklığı kadar ıssız

ve bir tek yaşayamadığımız

aşkımız

bizim...

yaban otlarıydı yastığım

ılık rüzgarlarla sayıkladığım

kaç ismin vardı unuttum

bildiğim en eski kasabanın

bir ağustos pazarında

kerpiç badanalı bir evin

beyaz tül perdelerinden

dışarı bakan çocuğun

sessizlik tonunda

ellerini tuttum...

karanlığı boğuyorum ararken aramamayı

hayat aramamayı aramakla akarken

girdaplarına kapıldığımız uçurumdur

sonumuz...

soyumuz sonsuzluk

aptalca unuttuğumuz...