Sözcükler

Bir düş’ün iki parmak arası yalnızlığı

Ve işte kocaman bir es verdi dünya:

Atıl gezegende atıl histerilerde

Tutuşan yanık türkülerin de meali idi

Sözcüklerin hükmettiği bir yas’a yasa muamelesi

Yapan ikircikli ruhların da ölüme daveti.

Ne muradımız varsa olur ya…

Varlığa ihanet eden badirelerden düşüp de yollara

Araf’ta kaldığımız bir gecenin de muadili

Düş krizine giren gerçeklerin de düşen payımıza.

Ah ettik:

Ofladık.

Sürgün ettik yürekleri

Sevenleri de dışladık

Mıhlanan her karede ruh ikizimizi aradık

Ya, sonrası…

Allah kerim, demenin de muvaffakiyeti.

Aşkla dirilen evrende tutulan yası

Sözcüklerin durup durup taşkınlara yol açtığı

Kürediğimiz kadar mutluluğu

Dumura uğrayan gecenin de yoldaşı

Elbet umuttu mimlendiğimiz

Belki de yarım ağız bir mutluluk dilendiğimiz

Ya, sonrası?

Nabzını alamıyoruz artık hayatın madem

Süslü cümleler kurmak için çok mu erken?

Taşlanan bir duvarda

Yas vakti yüreğin de kırbacı

Her hayra yorduğumuz şerri de

Uzak kılsın bizden Yaratan

Ya, sonrası?

B/andığımız günü ki geceden firar eden

Saldığımız kadar ruhları

Gün gözüyle tutsaklığı azat eden

Bir küre ki devindiğimiz

Bir mucit ki;

Severek ihya edemediğimiz.

Kalıbımızı bastık zulme

Aşkı kırbaçladık ölsün diye…

Sonrası mı?

Vardır elbet bu acının da koyacağı son noktası.