Sözcüklerden Akan Yaşlar

Gül mevsiminde eksildim ben

ah! Ne çok eksildim...

Aylar dönüp temmuza geldiğinde

parktaki bir bankın üzerinde

yağmur altında

bir gece yarısı

kaskatı bir yalnızlığın orta yerinde

ya da tan yeri ağarıp

güneşin açmasını beklerken

kâbusa açılan pencerenin ardında

bakışlarımda boynu bükük oturan çocuğun

gözlerinde bulurum kendimi

sağanak sağanak

Çoğalan her ayak sesiyle

gürültülü bir yalnızlığın içinde

kendimle yaslı, hayalinle hemhal

sözcüklerden akan yaşlarla boğulur

öksüzlüğünü soluyan çocuk gözlerim...

Sevemedim senden sonra,

takvimlerde açan temmuz güllerini...

Sahi mutlu musun?

Ruhun şad mı?

Cennet mekânında

orada da vakit gül mevsimi mi şimdi

pürüzsüz ve yumuşak

gül yapraklarına benzer mi? Sabahlar

İğdelerin, ıhlamurların

güneş çarptıkça parlayan yaprakları

baygın rayihasıyla

sarıp çiçeklerini koyunlarına

dans eder mi?

Rüzgârın ritmiyle dallarında...

Kucağında hevenk hevenk

beyaz güller

bakışlarına doldurduğun gülümsemenle

düşüme geldin dün gece

öyle çok çoğaldım

öyle çok çoğaldım ki

Sessizdi gökyüzü

mutluydun cennetinde

dudağımda kırık bir tebessüm

yaslı yaslı gülümsedik

barıştık gül mevsimiyle...