Sözümde Kalır

bilinmez nedeni hazin gidişin

kah öyle kah böyle dilimde kalır

kulaklarımda çınlar veda deyişin

hicranı kabarık köşemde kalır

dile alınır mı bilmem kasvetin

aklımı pençeler sanma hasretin

yaşanılan mazi külliyen senin

saçının en namert telinde kalır

sen sen ol sevgiye eyleme meyil

pervasız her anın önünde eğil

zahiri kal derim hissinle değil

gerçeğin en ücra düşümde kalır

yaranmaz ki sana helalim diyen

afili bir bakış aşka hediyen

kahrınla günbe gün mumca eriyen

sol yanım meçhuli közümle kalır

uzak dur da zalim fendini bırak

ayazında üşürüm, ben korkarak

var gücümle göğe çığlık atarak

sev demem ilk gün ki sözümde kalır