Sözün Bittiği Yer

Bir sene geçmişti yaşananların ardından,

Sanki Güneş hiç doğmuyor gibiydi yeni günlere.

Oysa yirmi bir yıl önce ne güzeldi her şey.

Ağlamasının sesiyle kucağına almıştı Mehmet'ini

Ne acılar çekti,ne sıkıntılarla büyüttü yavrusunu

...Büyük adam oldu Mehmet,vedalaştı ailesiyle

Mutluluğun,gururun ve hasretin göz yaşlarıyla

"Hakkını helal et annem"deyişiyle kaldı hafızalarda.

Şafak sayılmaya bşlanmıştı artık bekleyenlerce

Yokluğunda sessizliğin çığlığı kaplamıştı evini,

Yemeklerin bile ne tadı kalmıştı ne de tuzu

Bir bekleyişin zorluğunu bir kez daha yaşayan anne

Mehmet'inden bir telefon ile mutlu oluyordu sadece

Ağlıyor,özlüyor,oğlu için dualar ediyordu.

Bir gün telefon çalışıyla bozuldu evdeki sessizlik

Koşarak aldı telefonu eline "Mehmet'im" diye

Uzunca bir sessizliğin ardından hışkırıklı bir ses

"Başınız sağ olsun" diyerek konuşmaya dayanamadı

Telefonun başında olduğu gibi yere yığılan anne

Bir kez daha yaşadı o acıyı kalbinde.

Yaşamıyor gibiydi artık,hayattan kopmuş

Gözünde yaş,dilinde ağıt ve çaresizlik içinde

Kırmızı bayrak kıyafetiyle teslim aldı Mehmet'ini

Öptü,kokladı tahta sandığı;helal etti sütünü

"Ben şehit annesiyim" diyerek kaldırdı başını

Teslim etti toprağa canını en büyük parçasını.

Düşman kurşunu girince kalbine, sadece

Geriye kalan Mehmet'in söyledikleri:

"Bende artık babam gibiyim,aslan gibi şehit oğlu şehitim."

Şimdi günler doğmuyor o evde sadece bir ses

"Ben şehit eşiydim şimdi annesiyim" diyordu.