Sözün Bittiği Yer

Sözün bittiği yerde artık tükendi sözler,

Bir daha bir birine, bakmayacak bu yüzler?

Seni kim böyle sever, seni kim böyle özler,

Vuslata tövbeliyim, Fizana çıkıp gittim.

Yalancı sevdalardan, yoruldum bıkıp gittim.

Ne goncada ne gül de, gözüm kalmadı benim.

Mektuplara yazacak, sözüm kalmadı benim.

El içine çıkacak yüzüm, kalmadı benim.

Şöyle eğdim başımı, boynumu büküp gittim

Ardıma bakmadım hiç, yaşları döküp gittim

Kapılar kilitlendi eşiğinden kovdular

Karanlık caddelerde, sokaklarda dövdüler

Yüzüme baka baka, öz anama sövdüler

Kaldırmadım başımı, dişimi sıkıp gittim

Şerefsiz sofrasından, kovmadan çıkıp gittim

Bunca derdin içinde, yandım bittim eridim

Ruhumu kefenleyip, tabutlara bürüdüm

Gideceğim mekanı, baştan sona yürüdüm

Sahipsiz mezarlara, uzaktan bakıp gittim

Yeşeren umudumu, ne varsa söküp gittim

Bu canana can gitmiş, akmıyor benim kanım.

Dişimi sıksam bile gözümden düştü canım.

Bir tarafımı sarsam, ağrıyor öbür yanım.

Titreyen kandillere, mil çekip yakıp gittim.

İsleri duvarlara, perçinle çakıp gittim.

Altınmıyım taşmıyım, kimdir benim sarrafım

Yalın bir Güneş vurdu döküldü benim rafım

Sancıyor hangi yana, dönsem dört bir tarafım

Zamanı ecel ile, sonunda yakıp gittim

Bitirdiğim hayata, son bir kez bakıp gittim...