Sözyaşı

"sen esmer gözlerinde

hayat bulduğum adam

artık aramıyorum seni dizelerde"

kentler serilir yalnızlıkların üzerine,

ışığın sesi ile birlikte

yitirdiğim bir yürek var,

terk edildiğim yerde.

bir demet hüzün kokuyor bu aralar İstanbul,

hasrete dönüşen dalgalar

kıyıya her vurduğunda

içimde yangınlar büyüyor

ve ölüyor gözlerime ektiğin begonyalar.

yalnızlığa sürgün

bir mezar taşı yazısı kadar okunaksız,

ve kafiyesiz geçen dakikalar

kırdığın onca gurur zinciri,

ayaklarına serdiğim ömrüm

ve

nereye kadar gidebilirse

artık bu yürek

her ayrılık kendine cinayettir

gidenlerin haberi olmaz bu infazdan

sadece geriye kalan ruhlar çeker acıyı

söyle;

hep yalan mıydı yaşananlar?

biz aslında hiç olmadık mı o çerçevenin içinde?

kimliksiz bir bilet alıp peronlardan

kendi esir ruhuna bağlandı hoşça kal kelimeleri

yangınlar sardı yaşadığım martı kanatlarını

ayrı dünyalar ve ayrı insanlar değildik

sadece zamansız bir ihanet vurdu bizi

azalmaya çalıştıkça büyüyor içimde günahlar

anladım;

seni sevmek tonlarca gözyaşını

denizlere dökmekmiş ..

Yağmur Rüzgar

mayıs 2008