Şu Ezanlar ki

Elin açık, başın açık

Yürüdük hep ileri.

Üçgün dedik dört güne ekledik,

Geldi geçti dünya günü,

Zaman doldu, almadan bir tek öğüdü.

Çoğumuz bilmeden geçti bu çağda

Görürken gözleri duyarken kulağı

Dört duvar oldu gerçeğe;

Sırt döndü geçti,

Alemin var oluş sebebini bilmedi.

Herşeyin bir son noktası olduğu gör.

Hey nefsimin akıllanmaz yaramaz yanı

Sus ve dinle...

Gök kubbe inliyor ezan sesleriyle.

Yürü o hantal kalbini alarak yanına

Çarmığa ger şeytani düşünceleri,

Değdikçe alnın secdeye

Yükselsin mana yanın

Bil önünde eğildiğin gerçek

Seni en güzele olana erdirecek.

Ah bu sözlerim kime;

Bir ben var, benden içeri,

Duyar duymaz ama,

Kaderin tokatı serttir, iyi dinle bunları

Sakın, körle yatıp şaşı kalkma.

Gün bu gün,

Hey göklerin derinliklerinde

Kaybolan amaç.

Yokla kendini bil,

Bu çıkmazlara saplanan heves

İnan seni hiçbir yere götürmeyecek;

Fakat ne zaman zül içinden çekip

Alırsan fıtratını

Daldırıp tertemiz furkan içerisinde yıkarsan

O zaman yükselir ruhun, bu ceset yanından.

(Ocak 2010)