Su Safir Suret

1)

yalnızlığın bile güzeldi kan durması buz ve malt

Hep aklımda oluşun ama anımsadığında birden bire

Bir şehirden diğerine ağlayarak dönüşün örneğin

Özlem, insan etrafında dönüşünü ne zaman tamamlar

İşte yağmurun başladığı ve bittiği şarkılarda mesela

Büyür sesler kendim soğuk bir şehirim duyuyor musun

Hükmüm sana olan şiirlerimde itham adak

Ağaca astığım her dileğim suya atılan ya da

Bırak ben girsin içeri sözün bittiği yerde ilhak

Ayın ucunda sarkarak pencerene kaçak bir düşle

Elini ruhuna koy masum hiç kirlenmeyen im

Mirasını şiirlere bırakır her aşk bir gün...

2)

Burda zaman yok

Gölge düşer Ayın gölgesi bilirim akşam

Avuçlarıma Neruda yazar şiirleri

Avuçlarımda ölen bir kuşun ardından

Kıpkırmızı örümcekler ayaklarından gözlerime asılı

Kıpkırmızı bir kalbin suda soğuması örneğin

Yani göz yaşları kıpkırmızı kızıl ötesi gözlerden

Akbabaların kanından gönderiyorum tanrılara

Kuşları çölün ortasında ökselenmiş çocukları

Ölü hücreler ruhun tahrip edilmiş atlasında

Bir çocuk uçurtması omuzlarında camdan kelebekler

Dokunduğunda dağılan kumdan yel değirmenleri

Katrana boyanmış bir gece gönderiyorum tanrılara

Yağmurun yağdığı her yerde bırakıp gitmesinler diye

Bilirim yaraya üşüşen larvaları kovmak

Bir kalbin sadakatı olmaktır elbet...

3)

Yaşı yok ölmenin recm

Tam bir şiirin ilk cümlesinde

Belki çekerken gök kuşağını bir ucundan

Yağmura ekerken bir baharı ikinci cemre

Ya da öperken seni

Elini ruhuna koy

Hayat çizgilerindeki hayellerim

Güvez renginde nihai çocukluğuma

Söndürme saçlarımdaki siyahı

Magma kardeşim Thera

Mistik habercim Morphe

Çıplak ağacım Yuta

Bölmeyin soluğumu bir aynada

Avuç içlerinde kırık hayat...

...