Şu Sıralar

Uçuruma taş atmayı sevmiyor ellerim

...

İkindi sonrası

Sürgün bir anı yolcu ederken

Geriye dönmeyecek günleri asıyorum

çocukluğumun boynuna

Ezberlediğim bahçede akşam ağlıyor

Ve çınlayan tüm kulaklar

Şubat soğuğu kalbin

Buz aynalarından seyrderken dağları

Dillerde bitmeyen ağıt

İçimin cehenneminde çalkalanır

Ölürüm tüm gerçeğe

Ve şırıldayan sulara

Günahlarım

Babamın gözündeki yaşa sığınırken

Bomboş bir dünyayı kucaklayan yalan olur

acının ensesindeki ölüler

Anlarım ki

İnceliğini yitirmeyen

bir gökyüzü

Şuramda sızı

Dilimin altındaki harfleri tuzaklar

Gurbetin içimdeki yokluğu ezber dil

Göğsüme ayaz

Talihli hüzün

Şu sıralar

Uçuruma taş atmayı sevmiyor ellerim