Şubat Hatırası

Sert arnavut kaldırımları

Avutmuyor beni.

Vurdukça yüreğim,

Daha bir acıtıyor beni,

Yanıyor ciğerim,

Tavada arnavut ciğeri gibi.

Islak yağmurla yunmuş yer

Gök gri perdeler çekmiş üstüne

Omuzlarımda bir yük var ki

Sanki bulutlar kurşundan

Ayaklarını basmışlar ruhuma

Hadi diyorlar

Götür bizi; kof insan

Başka neye yarar ki

Yürü...

Bir simitçi geçiyor ayakları ıslak.

Yemyeşil bir koca çınar eğiliyor,

Islak yapraklarıyla okşuyor,

Simitçi çınar yapraklarını bir bir öpüyor

Alnına götürüyor.

O an yıldırım çarpıyor çınara

Bir susam tanesine değip

Akıyor toprağa.

Vitrinler önününe düşüyor

Bir susam.

Bakıyor küçük bedeniyle,

İçerideki sevgilere;

Kaç karatlık sevgiler asılmışlar boyunlarından

Can çekişiyorlar.

Yalın ayak bir boyacı

Elleri siyah, gönlü ak

Bir simit yiyimi mutluluk çalmış boyadan.

Simitçi, boyacı yanyana durmuşlar.

Arkalarında bir yazı;

Şubat ondördü.

Bu fotoğrafı hatıra olarak alıyorum hafızama,

Sevgi bu olsa diyorum kendime.

Şubat (2010)