Şubat Yanığı

Şimdi git

Benden öte sürdüğün tüm dudak çırpınışları, nefsini gözlerinde yıkamış şehrin izbe sokaklarına çarparak kaldırım taşlarında son bulsun ve bin fahişenin bir cenini yeşertemeyecek bereketsiz rahmine dolsun. Gözümden sızan her iyot, duygu yoksunu erkekliğinin künyesine hapsolsun...Bu son şiirdir sana, bu son serzeniş, bu son yakarış. Allah aşkına öldür gözlerimi. Öldür ki uçsuz bucaksız siyahlığım, mavisine aldandığım bütün sevdaların omuz çürüten tabutuna, milliyetsiz kalplerin ihtilal bayrağı ve mülteci sevilerin intihal kefeni olsun.

I

sen bilmezsin

bu şehir hep barut kokar geceleri

çünkü yokluğun saplanmıştır

gözlerini saplamadığın her yere

çünkü imgesizdir adına biriktiremediğim şiirler

çünkü köşe başları tutulmuştur

adını sen koyduğum eğreti bir yüreğin

şimdi git

git ki sözlerimi öldürdüğün her köşe başından

bir güvercin ıssızlığına havalansın

öyle boş bakma

gözlerinin demetinden bir tutam düş ayır bana

söyle / hepsi hepsi bir avuç kan pıhtısı değil mi?

haydi al alacağını / üstü kalsın

II

say ki uçurtma nedir bilmeyen bir göçebedir ellerim

say ki uzak ummanlara adanan davetsiz bir gemi sesiyim

say ki darağacında sallanan kahrolası zamanların kimsesiz salisesiyim

saydım / kal u beladan beri sensizim

şimdi git

ben senden gidemem, sana gelirim

koy beni tehir edilmiş bir düşün yazgısına.

ardına bile bakma.

korkma sevgili...

aşk yürümeyi bir kez öğrenmiş ayakların izinde gizlidir mutluluk,

savur postallarını hiç yazılmamış bir destanın bağrına.

haydi git

gider gibi yaparak götürdüğün umudun silsilesi

ve saçlarıma taktığın rüzgar gülü

bir de adını ben koyduğum aşk ağrılarım kalsın geriye

sensizliği demlediğim nakkaş semaverine

ve sor beni sensizliğe demlendiğim bulvarlara

hangi küllük taşıyabilir bağrında söndürdüğüm gözlerini

söyle hangi intihar benzer saçlarından atladığım uçuruma

'köhne bir musalla beklesin dursun

vuslatı ölüme süren bakışlarından

kül olup savrulmak yazılmış bana'

III

gelmediğin her rıhtıma gözlerimi gömdüm

palamarlarını bırakıp varlığına bağladığım gemilerin

gemicilerin hüzün türkülerini dinledim

ve adını hohladığım her camdan usul usul adımı sildim

düşlerinden kestim kangren olmuş korkularını

ölümdüm / öldüm / öldürdüm

aynalar boyu kadavra gözler büyüdüm

bir seni sindirmedim cesedimi sardığım düşlerime

bir seni yıkanmadım

çamur bulaşığı mahremiyetimden

sevdim

'senden bir şey eksiltmeden

sana çok şey bırakmaktı aşk, bildim'

şimdi git

şahmeran kanım sıçrasın nemli duvarlara

yakılmış kasabayım / külleri savruk

gidenlerin sorgusu olmaz / yıkık dökük kalanlara

IV

adını aşkıma azık ettiğim hayal ayinleri

işte şurada terini akıttığın izbe yatak

işte avuçlarım

üstünde seviştiğimiz eski halı

tırnaklarımı akladığın ve öpüşlerini sakladığın omuz

elim, ayağım, dünüm, bugünüm, ömrüm

sensiziz

acıyla çağıldayan bir fren sesi kadar korkak

yetimhane avlusunda düş uçuran çocuklar kadar kimsesiziz

şimdi git

dokunuşlarının yansıması kırmızı rugan ayakkabılar

alnımda bıraktığın beyaz kurdeleler

bir de varlığına giyindiğim bayramlık gülüşlerim kalsın geriye

şerefine içiyorum içinde ben olmayacak 'newroz'larının

söyle geçmiş hep mi galip gelir geleceğe

V

bilmezsin istasyonlar da ağlar

raylarından kayıp giden serkeş bir trenin ardından

ve ben o vakitlerde bekleme salonları kadar azalırım

tüm özlemler gelir gözlerimde durur

şimendiferlerin çığlığına çoğalırım

köşe başı sevinçlere inmek isterken

hep sensizliğin son durağına sona kalırım

ateş döner başım

kulaklarımda uğuldar cehennem gülüşün

donakalırım

şimdi git

hepsi hepsi tenime bıraktığın şubat yanığı

dudaklarımda unuttuğun munzur kokusu

ayaklarımda ısıttığın dondurulmuş bir sevda değil mi?

çöz sana bağlanmış darmadağın gülüşlerimi

gider gibi yapma dudağımdan süzülen nisan yağmurlarından

bilmezsin yağmurlar da ağlar

Yalvarırım git...

Ben senden gidemem bildiğim tek yolsun...

Puslu bir göğe kaldırdım başımı, gidişine ağıtlanan her kahpe damla alnımdaki çizgilere dolsun. Tenimde, varlığınla zemherinin bağrına arsız açılıveren her yaralı kardelen, yokluğunda bir bir solsun. Nedamet mi, asla! Gözlerinde kamçıladığım her masumiyet, dudaklarından aldığım her ıslak sevinç ve imanımı teninle aldattığım, sevişerek ruhumu yaktığım her lahza kendini günahkâr sanan iblise, şehvet kakmalı bir kutu içerisinde en ahlaksız hediyem olsun.

şubatikibinon / a n k a r a