Şubatın On Dördü Yine

Şubatın On dördü Yine

Ne çabuk geçti bir yıl

Yine şubat ve yine on dördü

Mevsimler susuzdu bütün yıl

Gündüzler sağır

Geceler kördü

El yordamıyla aradım her ışığı

Bakışlarındaki sevgidir diye uzandım

Her defasında boynum bükülü kaldım

İçim yandı, dışım yandı

Ben yandım

Gözyaşımla suladım umut filizlerini

Şafakları sakladım goncalardan

Hasret açtı bütün çiçekler

Koparıp bütün hıncımla, kaç dilek diledim bilemezsin

Bulduğum dört yapraklı yoncalardan

Gelmedin

Umutlarım kimsesiz mezarlarda bekledi

Her günü yeniden bitirdim sensiz

Dönmeyişinin gölgeleri kapladı ruhumu

Ardından emekledim

Gelmedin, ne çabuk geçti bir yıl

Yine şubat, bak ayın on dördü

Dört mevsim kurak geçti

Sağır gündüzler duymadı seslenişimi

Geceler görmedi, kördü...

Turgut Uzdu