Suç Senin Sevgilim

yoksun ya!

artık kıskanmıyor

mevsimler birbirlerini

hepsinin de rengi aynı

her şafak

inatla doğursa da

yeni günü

bulutlar bile

hüzün döküyor istemeden

gün/eşim kayıp!

yıllarımı kemiren

serin yaz akşamlarından

düşüyorum sarıya

göç eden kırlangıçların

gagasına asıyorum

yalnızlığıma dokunmuş

yaşanmışlıklarımızı

kuytu gölgelerime

düşürse de tanelerini

yağmur

yağmur masum

yağmur çaresiz

sisli sensizliğin içinden geçerek geliyorum

esmer tenli ömrüme

suç senin sevgilim

senin!

giderken koskoca bir

eylül bıraktın geriye...