Suçum Ne

kocaman ev içinde bir ben varım, sıkılıyorum, eziliyorum yalnızlığımda

eskiden ne güzel konuşuyordum kadehlerimle, onlar da terk etti beni

güllerimi güneş çarptı unuttular yediverenliklerini, her biri uykuda

ne güzel oyalanırdım guguk kuşlarıyla sak sanların izlerdim sevişmelerini

beni onlar da terk etti şimdi uzaklarda

tek eğlencem beslemek benim olmayan kedileri

arada bir telefonum çalmasa yırtıp atacağım kendimi ıssız bir kenara

bir de kuşlarım var sabah erken erik ağacında dalarlar sohbete

oturup onları dinlerim geçtiğim yollara dönerim şarkılarıyla

anılarla yaşarım bir süre yürürüm dağlara, tepelere

çiçeklere konuk olurum sohbet ederim çiçeklere siper olan taşlarla

sonra ekmek su taşırım dedemin savaştığı cephelere

az ötemde yalnızlık üzgün salyasını akıtmakta

minnettarım telefonumun öbür ucunda seni çok seviyorum diyen güzele

ağustos böceklerinin senfonisini dinletirim ona

o da bana bir şarkı ,bir türkü söyler sonra geçer gazele

sonra sohbet gelir beni sık sık ziyaret eden ceylana

bakarım yeni yeni filiz sürmüş güneşten kavrulmuş güllere

yalnızlığıma inat avuturum kendimi günlük yaşantılarımla

eski alışkanlığımdır benim okumak

içeri girer sarmaş dolaş olurum kitaplarımla

ilk işim sayfalardan hayasızları, utanmazları kovmak

savurmak isterim kötülükleri deli rüzgarların acımasızlığında

alıştım ben ne güzel cinlerle perilerle yaşamak

kocaman bir ev kendi ellerimle kurdum tuğlalardan yara olurdu parmak uçlarım

yaşamak vardı ufukta, umut vardı, gelecek vardı,.bir kızım, bir de oğlum var

yürürdüm, inanırdım göğsümdeki imana ve birden yalnız kaldım neydi suçlarım

yürürdüm güneş terletmez, yağmur ıslatmaz, üşütmezdi karlar

yaralar kanamaz, gözlerim ağlamaz eksilmezdi inançlarım

şaşarım nereden çıktı geldi bunca beni üzen yalnızlıklar

23.09.2015

karamandere