Sukûtuhayal

Yine ay unutuyor yüzümün gecesini

kalbimin parmak ucuna b/ağladığım

şiddetli bir ünlem gibi ağrılarım

şimdilerde..

ey gözleri ezberim

diz çöküyorum merhametin tanrısına

bir gülüşünü ödünç istedim yüzüme

sadece.

önce

zaman

eriverirdi babamın bereketli topraklarında

kamburlaşan sırtıma ağır zaman yığınları sallanır kesik nefesimin beşiğinde

soluğumda yutkunduğum hıçkırıklar

tanrının adaletsizliğimiydim

sevapkâr günahların

Umudumu yutan cümlelerini

hiç farkında olabildin mi efuli

Bu kaçıncı gayrı meşru şiirimdir

güçlü kadınlığımın tenini ezip geçen

varlığımın perde aralığından sızan

sanatkâr bir tablo gibi asılı duvarımda

Yalnızlığımın baştacı bu gecede

uyuyan bir rüzgâr cennetimin kapısında

yoksul bir emanet gibi kalacak

her gülümsememe

yazgımın görünmez duvağında aşkın

bir taş gibi ufalanıyor yüreğimin üstünde

Ah

kalbim güneşidir sancılı gecelerin

hasretimin cılız bedeni

yığılır kurak çöllerine

ölümün güzel bir melodisi yoktur efuli

ağıt çığlıkları atıyor kalbimin suskunluğunda

yaşamı kökünden kurutan

zalim bir cellat mı hayat

Arkanda sancılı bir mezar bıraktın efuli

Ben yalnızlıklar abidesi

sükût-un vaveylasıyım