Suların Sesi

karanlık suların sesi

büyünün ölüme yıkılışı kumsal susarken

düşünen tanrının ayak izlerini arar şairler

sonsuz bir çizginin biteceği anı beklemek gibi

ağzının birden bire parçalanması

kıvıl kıvıl sakinlik sonrası korkusuzca

düşlemeyi öğrenmek boşluklarını doldurup sessizliğin

yankılar bulup kendi şaşkınlığımı gidermek

kulvarlar dolusu insan gölgemle

varmak gömüleceğim ıssızlığa

gece saklı çiçeğini açar su uyur

yıldızlı yörüngelerden aşk damlatan duygu

aklına sığmayı beklerken taşan

ne güzeldir busesi gök kanatlı kuşların

tanıyor bu siyah örtü altında dünleri olanları

rüzgar değmiştir

sevgi yağmurlarında büyüyen

yaşamış bütün sezgiler adına

biriktirdiklerini savurmak için

yeniden uyanışlar parlatıyor güneşe bakarak

hala aynı yerde küreğin suları yarışına inanıp

sonunu görmek istiyorsan bu oyunun

incir sütü ile yara olan dudaklarını silsin çocukluğun

gözlerini açınca

seni duyacak ölümün.