Süper Kahraman / Lösemili Çocuk

Öyle bir gülümsedi ki

Sanki koca güneş odanın içinde parladı

Gözlerinin ırmağına kaptırasım geldi yüreğimi...

Kırmızı kiraz dudakları görünmese de ağzındaki maskeden

Okunabiliyordu söyledikleri, camın ötesinden...

''Ben de seni seviyorum'' dedi babası yüreğinin sesinden

Ve ağladı... Ağladı... Ağladı...

Yaşamak ay ışığı gibi parlıyordu küçücük yüzünde

İmrendim kıskandım miskinliğimden utandım...

Okşamak istedim bandanalı başını

Yanına yanaştım ciğerimde saklayarak gözyaşımı...

''Nasılsın prenses?'' diye sordum...

''Gökyüzünde kuş gibiyim!'' dedi...

Ve güldü... Güldü... Güldü...

Bu haliyle toprağın kubbesini patlatıp

Mis kokusuyla hayata tutunan tomurcuk bir güldü...