Sürgün, Aşk Ve Eylül

bütün hüzünlere denk düşüyordu yokluğun

sonbaharın düşmesi gibi yüreklerimize, sapsarı

ıslanan bir mevsimin şarkılardaki inatçı tutunuşu gibi

yüzün, bütün hüzünlerini andırıyordu eylülün

ki ben en çok sen olmak istemiştim

bir eylül akşamı zamansızca odalarına sinip

seni seviyorum demekti niyetim

ya da gidiyorum beni unut, hoşçakal sevgilim

şiir tadında bir aşk olmalıydı bu

başka türlüsünü düşünemezdim

kulaklarıma şarkılar fısıldanıyordu

bir şiire tutunur gibi tutuluyordu ay son kez

bir kadın, bir adama aşık oluyordu

kelimelerin bir anda terk etmesi gibi cümlelerini

ya da kaçması gibi kuşların bir şehirden diğerine

eylülde sen eylülde sen eylülde sen

aşk, bir sürgünün elindeki süngüydü gurbeti temsilen

sonunda evden ayrılıyordum

aşk sözcüklerinden arınmış yalın bir türkçeyle

elveda der gibi eylülün tüm getirdiklerine

hoşçakal iki gözüm, hoşçakal sen