Sürgün Köle

Kamçılandı bir köle ıssız bir deniz ortasında

Dağlandı sırtı, kırmızılığını yedi kalleşliğin

Çektikçe kürekleri, ağlıyordu

Elleri ağırlaşıyordu yazarken

Rotayı bilmiyordu, sadece çekiyordu

Kendi ipini çekiyordu bilmeden

Sömürge topraklarına yaklaşıyordu

Bir yudum su dedi

Ah.. çekti...

Yedi kırbacı

Çöktü omuzları

Kalmadı takati...

İşte benim o gemideki sürgün köle

Nereye gittiğimi görmeden ilerliyorum

Mecbur kılıyorsun beni bu gidişe

Boyun eğip tükeniyorum

Tüketiyorum kendimi uğruna

Bıraktığın her iz, şaklar yazılarımda

Lakin bu yolcu yanarken bari

Damlat içindeki hisleri

Ki serpilsin dudaklarıma

Ki sönsün içimdeki yangınlar

Belki daha piskopat çekerim küreklerimi

Belki de rahat çekerim iplerimi...

Kalemimi kırbaçlayan düşündür

Bunu biliyorsun..

Söyle bana bu gidişin sonu ölüm müdür ?

Eğdim başımı

Tamam

Ne demişsen pekala

Sendedir pusula,

Esir benim

Yolun sonu azatlığıma gebedir

Ya sömürülüşüme, ya gömülüşüme...

Ama bil ki bu ayrılış kölen olmaktan beterdir bana

Açtığın yaralar bir tohumdur düşlerime ekilen

Her daim yeni renklerle filizlenen içimde

Gel çek beni bu zindandan

Kır prangalarımı

Ya da gel vur sineme

Acı verme daha fazla...