Sürgün Şehrin Suskun Hengamesine

Ve dolunay!

Sürgün şehrin suskun hengamesine sessiz şahit..

Varolmayı, yok olası hatıralarla yad edememekten şikayetçi.

Tarihin suskun surlarına insafsız giren bir mızrak kadar acılı

Ve kaçıncı nedamet sancısı?

Oysa bilmek değil miydi aslolan?

Bilmenin getirdiği erdemle susmak!

Ne kadar çok konuşulası gül kokusu varmış!

Ne kadar çok çığlıkların frekansında sessiz sedasız uyumak varmış..

Yazık!

İlk ikra düşerken tarihin satırlarına biz ikna olmadık.

Sonra göklerden her emir düştüğünde ademdik, anlamadık.

Kelimeler savaştı gürz ve mızraklardan önce

Yıkılırken ene duvarları biz hep altında kaldık.

Şimdi, yazıya, kaleme, katibe yemin olsun

And olsun deryaya düşen ateşe

And olsun ki ateşler içindeki güle

Gökler yarıldığında, göklere

Güneş sıyrılıp alındığında geceye

And olsun ki oku sözüyle dökülen her söze

Zalimin zulmü dönüp kendini bulduğunda

Doğmamış çocukların intikamı alındığında

Adalet kılıncı gök girip kızıl çıktığında

And olsun hesap görenlerin en hayırlısına..

Birden Aşk düştü payımıza.

Önce cennet kapısına adı yazıldı

Sonra ebedi tövbemize isim oldu

Onun adıyla tövbemiz kabul olundu

Hemde kaç defa

Demişti ya bizim için;

Bilmiyorlar, bilseler yapmazlar

Affedildik

Sonra dışlandık, hor görüldük, ayıplandık

Sonra aşkın adıyla müjdelendik

Affedildik!

Bir dahi affetmez misin adıyla gelsek

Aşk ile sitrede huzurunda yürüsek

Hata da etsek, günahta işlesek

Sözümüzde sadığız kal-ü bela desek

Senden geldik sana döneceğiz

Celalinden onun adıyla merhametini dilesek

Affetmez misin ya Hu

Recep Deliduman