Susan İnsanlar

İçelim bey ağabey

İstanbul'un derin sularında

Şehirden, insandan, insan kokularından

İnsan ihtiraslarından bihaber

Hani şu Hâlik'in bildiğini bilmeyen

Oltaya takılmış

Mahzun palamutun

Dudaklarındaki

Sızıya

İçmeli bey ağabey

Bazen eski sevgilinin tuzlu dudaklarına

Bazen yaşamla kolkola gezen ninemin

Sarkık yanaklarına

Ben çok içen insan gördüm ağabey

Kiminin dili çözülüverir birden

Söver sayar hayata

Kimi güler durmadan

Hayâsızca

Kimi ağlar sevdiğine

Ağlasın tabi

Yasak değil ya

Ben içince susan insanlardan çok korkarım

Gözlerini bir noktaya sabitleyip

Saatlerce duran bir dostumu hatırlıyorum

Ömrümde bu kadar hüzünlü

Başka hiçbir şey görmedim

Ne ölüm, ne ayrılık, ne de yaşamak

Bir insanın çaresizliğini

İzlemek kadar

Zor değil