Susma Anne

susma anne!

birşey söyle

de ki bir hayaldi

kus biriktirdiklerini

ben onların dilinden anlamıyorum anne

derin dipsiz kuyulardayım

burası çok karanlık

yılgın ve ölgünüm

büyümek zormuş be anne !

boğazıma kilidi vurdum

dolasalarda urganı konuşmam anne

sustuklarımızı büyüttük içimizde

küçük hayatlarda büyük kederler yaşadık

payımıza düşen bir kaç kırıntı

birkaç kaç yıkık şehir bıraktık

bebekler babasız doğdu

daha yeni döllenenlerde vardı üstelik

lal oldu dilimiz

biz ki

avucumlarımızda yaşadık baharı

iki göz iki çeşme

yağdırdık yağmuru

hepimiz birimiz, birimiz hepimiz için değil miyiz?

ben vazgeçersem şimdi

ben ben olamam ki anne

kaç kurşuna bedel hayat sen söyle?

kurşunlar ayırmaz bizi

ölüm dediğin nedir ki ?

biz yalnızlığımızda birlikteyiz anne!

ben sustum

sen susma anne!

canımız gidiş-dönüş biletinden daha ucuz

biz bu yolun yolcusuyuz

ölmekten ölmek değildir korkum

besmelidir dilimde özgürlük...

söyle

beni dinden çıkarmasınlar anne!

S.Ş

2009

İstanbul

* Yol adlı romanımdan esinlenerek yazılmıştır.