Susmayı Öğreniyorum

bulutlara ektiğin umutlar

yağmur olur düşer

bir gün avuçlarına

eksilttiğin günler

seni yarım bırakmaz

verdiğin emek

bir gün mutlaka geri döner

evet sevgili

söz dediğin

insan işidir

yaralar

kanatır bir yerleri

iki dudak arası yalnızlıktır

kurduğun cümle

başlar rüzgar yine

deli deli esmeye

ve susmayı bilmeli insan

vakti geldiğinde

sevmek dediğin

yalnızlığın çoğul halidir

kalmaktır saatlerce

çok uzak bir şehirde

değer verdiğinin gözlerinde

sen şimdi uyu

ben

senin hüzünlerine

isimler takıyorum

gözlerine sürme şiir

dudakların gece sefası

sessiz öpüyorum

biz olmak

baharın diğer adı

beklemek

hazan saman sarısı

susmak

ayazda mavi karayel sızısı

şehrim giyiniyor

son baharı

ağaçlar rüzgara tutsak

bırakıyor yavaş yavaş yapraklarını

ve ben

susmayı öğreniyorum