Sus/pus

hayat bastı deklanşöre

ruhumuzu sınamadan...

çınar dökülen her yaprağa sesleniyor

bırak/ma!

yaprak ürkek,

mevsim acımasız

ve çınarın payına

yorgun bir gülüş düşüyor

tarafsız.

şaire sorsak

düş serer ayaklarımıza

işçi ise ellerine bir kez daha bakar

bakar da yanar

ve ressam çizmez aslında

o sadece hüznün fırçasıdır.

ama çocuk mutlaka ağlar

elini tuttuğumuzda..

sana nereden baksam

susuyorsun

ama o yutkunma da ne sevgili...

ölüm telafisidir yaşamın,

geçelim boğazları bir an önce

ki tabanlarımız

çatlaktır kaderin kızıllığına..

yüzümüz Gülizar entarisi

ellerimiz töre kesiği

kale burçlarımız bir-iki-üç yıkılıyor,

ve sen gidiyorsun,

gözlerin sus/pus

ey yolcu!

çevir kameranı

bu görüntü bizi almaz...