Sustu Dil! Söndü Fer

şimdi tam 365 günden 12 sil

ve say!

sayabildiğin kadar

yalnızlığını !

gecelerce yatağında ;

giresin koynuma diye..

beklerken zulümlü saatleri,

binbir nazla öperdin dudaklarımı

içteki yaprak titrerdi.

ellerinin şaha kalkan yağızlığı ,

ürpertirdi tende bedeni.

kor olan külleri savurmak

için geç kalırdın hep...

sevgilim !

şimdi sana her zamankinden

çok ihtiyacım var!

ve bunu asla öğrenemeyeceksin

bu seni unuttum demek değildir

sadece beklemiyorum .

dayanmıyor yüreciğim,

sustu dil ! söndü fer!

kolum kanadım

uzanmaz sana doğru,

rüyalarım bile dargınken

hayallerinin terkedişi

koymadı bu sefer gidişin

inatla geçip gidiyor

bir sene daha

ve sen yoksun

haberin olsun

ben de yokum

beklemeye dayanmadı yüreğim