Sustun

Yıllar öncesi..

Sanırım bir akşamüzeri

O şehir yalnızlığına kavuşmadan

Sokaklarında çocuklar,

Evlerinde mutluyken insanlar.

Yüreğin buza kesti

Yüreğinde duygular

Dilinde sözcükler sustu...

Dedin tamam..

Gözlerinde gözbebeklerin dondu

Yüzünde gülümsemelerin

Teninde benlerin

Yanağın da gamzen dondu...

İlk o zaman ak düştü saçlarına

Düşlerin... Hülyaların...

İçinde ki esintin sustu...

Önce derinden bir sızı sardı bedenini

Kolların takatsiz kaldı

Elinde parmakların dondu

Kalemin sustu...

İlk günahını işledin diye

Damarlarında kanın dondu

İçindeki sevda çiçeklerin sustu...

Sustun... Sustunnnnnnnnnnnn...!

Sustun da ne oldu?

Şiirler yine yazılıp okundu

Şarkılar yine çalınıp söylendi

Sana inat..

Tenler okşandı ..

Dudaklar öpüştü..

İsterik bedenler yine yoruldu...

Çatındaki serçeler,

Böcekler, arılar

Bak işte dünya gümbür gümbür

İşte görüyorsun..

Kimselere yaranamadın...

Çık artık kozandan

Başkaları için ve hatta benim için hiç değil

Kendin için..

Sesinin yettiğince...