Suya Düşmüş

avare serinliğimle geliyorum doğallığına

yalnız kumrular kadar pencerelere mahçup

boynumu büküp dallları kırık bir papatyaya

suya düşmüş kelebek kanadından daha buruk

jelatin kaplı çocuk sevinçlerden taşarak...

derin kuşkularından kurtulur insan susuk

idareli kullanmayı öğrenir öfkesini zamana

eski kaldırımlar gibi akar aklımdan gidişin

adım adım kaybolan bir rüyadan uyanırcasına

naiftir gitmek işte...gözleri karlı sesi kısık...

yaprağın kendine has savruluşuydun hafif çiyli

her mevsim güz yoğunluyla meşhurken şiir hüznüm

tepeden tırnağa beyaz bir yaz istedin benden

yüreğimse kumsalsız gelmişti dünyaya kıyısızdım

çocuksuz bir lunaparka benziyorum üstelik

atlıkarıncamda adın yalansız ağlıyorum...