Suyun Kökü

bana işleyeceğim bir kumaş yolla tanrı

bütün renkler gölgeleriyle çekiliyor

bütün renkler çırılçıplak.

/

ıssız ırmak kenarında

kendi kendine büyüyen çiçek

artık suya bakmayacağım der

yoldan geçen tabut yansımaları

beni yakar

hepimizi yakar

tuval onarılmaz ellerimde

hangi pencereyi çizsem atölye duvarlarına

sıvası dökülür

mezarlara doğru

ilk basamakta kırılır rüzgarın koynunda

zeytin dallı kuş.

siyah cüppeleriyle bir sabahın düğmesini ilikleyen yargıçlar

heybetli duruyorlar

satarak ruhlarını

kalemler kırıyorlar genç ölülerin üzerinde

ve aşağıdan bağırıyor

avuçlarında yıldız kayan babalar

analar bağırıyor

tek bir kapısı olan evlada doğru.

yolun kapalı yanı

barbarlı bir yağmurun ağzı gibi

eli kılıç tutan gizli ritüeller

yazı tura oynuyorlar

ölüme kaç saat var

ve ölümü görmüş bu küçük liman

uğurluyor bizi

burada her şey sessiz bir dalganın ağıtları gibi

burada tabutlar suyun kökünde.