Taammüden Hayat

başına buyruk ,yarı açık dudakların...

şakağında kurşun soğuğu ter,

pişmanlıkla mümkün arası

kararla vazgeçiş arası

taammüden hayat...

devrilir bir bir olasılıklar

katlanıp kaldırılır anılar

yaka paça düşer önüne düşüncelerin

yorgun bedeninde muazzam bir sessizlik...

kimliksiz bir anlam yerleşir beynine

utanmadan yüzündeki çizgilerden...

her gece bir önceki geceden uzun,

doğmaz sabah gözlerine...

duvar sana bakar, sen duvara...

fısıldaşır meleklerin

duymazsın

ki

ne yazık bu son uyarıdır....

sızarken kalbin aralığından

koyu renkli bir aşk çizer anlam...

ellerinde yarım kalmış bir panik

korkar aklın karanlığından...

yüzün sarı kum çiçekleri gibi

boşuna bölünür uykuların

sıradan bir şafak vakti daha geçer

geleceği yok sanki bu kaprisli sabahın...

hedef küçültür yüreğin

bir bardak demli çay eşliğinde

ve

süzülüp akar yaşlar ağulu gözlerinde...