Tahta Bavul

***

Bir tahta bavul düşün

Köşeleri yorgun

Kilitleri paslı

Ìçinde birkaç parça giysi

Bir annenin duası

Bir çocuğun oyuncağı

Bir de dönüleceğine inanılan Memleket sevdası

O bavulların içinde

Yalnızca eşyalar taşınmadı

Bir ömrün ertelenmiş sevinçleri

Yarım kalmış aşklar

Kapanmamış kapılar

Anneden gizlice alınmış bir mendil

Baba evinin kokusu vardı

Kim bilir kaç istasyon gördü

Kaç ayrılığa şahit oldu

O tahta bavul

Kaç insanın dizlerinin dibinde

Sessizce yol aldı

Birinci kuşak yola çıktı

Ekmeğini başka topraklarda aradı

Ellerinde nasır

Ceplerinde birkaç Mark

Gözlerinde bir gün geri dönmenin hayali

Ve iki damla gözyaṣı

Fabrikaların dumanına karıştı ömürleri

Yabancı dillerin arasında

Kendi dertlerini bile eksik anlattılar

Biriktirdikleri parayı

Memlekete gönderdiler

Kendilerinden eksilttiklerini

Kimseye söylemediler

Sonra çocuklar geldi

Kimi henüz kundaktaydı

Kimi benim gibi on iki yaşında

Bir sabah çocukluğunun kıyısından koparıldı

Başka bir ülkenin telaşına bırakıldı

Benim bavulumda Gemlik vardı

Bir de geride kalan babaannem

İnsan on iki yaşında

Bir ayrılığın ömür boyu sürebileceğini bilmiyor

Bir gün dönerim sanıyor

Oysa bazı yolların dönüşü olsa da

Geçmişin kapısı aynı yerden açılmıyor

Berlin’in sokaklarında

Yeni kelimeler öğrendik

Ama eski özlemlerimizi

Hiç bir sözlüğe sığdıramadık

Evde başka türlü sustuk

Okulda başka türlü konuştuk

Bir yanımız ailemizin geçmişine

Öteki yanımız yaşadığımız Ülkenin yarınına tutundu

Türkiye’ye gittik almancı dediler

Berlin’e döndük yabancı

İki ülke arasında

Kendimize bir kimlik

Bir isim aradık yıllarca

Biz ikinci kuşaktık

Büyüklerimizin göç kararını biz vermemiştik

Ama o kararın sonuçlarıyla büyüdük

Çocukken anne babalarımıza tercüman olduk

Bazen onların yerine büyüdük

Kendi korkularımızı saklayıp

Onların kaygılarına yer açtık

Bir bayram sabahı

Uzaktaki büyüklerimizin ellerini öpememek

Bir yaz akşamı memlekette kalamamak

Telefonun öteki ucundaki sesi

Bir gün bir daha duyamamak

Bunlar da göçün bedeliydi

Fakat hiçbir bavulun üzerinde Yazmıyordu acılarımız

Yıllar geçti

Tahta bavullar eskidi

Onları taşıyan eller yaşlandı

Birinci kuşak yavaş yavaş sustu

Ìkinci kuşak

Kendi çocuklarını büyüttü

Şimdi bizim çocuklarımız

O eski hikâyeleri fotoğraflardan tanıyor

Bizim özlemimiz onların merakı

Bizim yabancılığımız

Onların geçmişi oldu

Ama söyleyin

Bir insan kaç kez doğduğu yerden ayrılır?

Kaç kez aynı memlekete dönüp

Bir daha bulamaz çocukluğunu?

Ben hâlâ bazen

Eski bir bavulun kilidini açar gibi

Silinmiṣ hafızamı yokluyorum

İçinden ne bir elbise çıkıyor

Ne de yolculukta taşınmış bir eşya

Bir babaannemin sesi geliyor uzaktan

Bir Gemlik akşamı düşüyor avuçlarıma

Sonra on iki yaşında bir çocuk

Berlin’in kalabalığında

Kendi geçmişini arıyor yapayalnız

Ah, o tahta bavullar..

Meğer biz onları taşımamışız yalnızca

Onlar da bizi taşımış yıllarca

Bir ülkenin özlemini

Başka bir ülkenin içinde saklamışız

Bir ömrü burada yaşamış

Bir çocukluğu orada bırakmışız

Ve şimdi anlıyorum

O bavulların en ağır tarafı Tahtası değildi

İçine koyamadığımız vedalardı

Çünkü bazı yolculuklar Ìstasyonda bitmez

Ìnsanın içinde

Ömür boyu devam eder

Meğer insanın kaybettiği

Takvimlerden düṣen

Yapraklar değilmiṣ

Bazı yıllar insanın içinden Kopup gidermiṣ

Ve geriye

Adı konmamıṣ

Bir eksiklik bırakırmıṣ

sevay