Tam On İki Bıçak Sapladın

Gözlerin

koca bir kalabalık arasında parlayan bir yıldız gibi

kaydı gözlerimin önünden

ilk bakış ama son değildi.

İlgin

sanki kışın ortasında yazı yaşıyordum

ılık bir yağmur sabahına uyanmış gibi

sıcaklığın sarmıştı tüm bedenimi.

Ellerin

tuttuğunda ellerimi tüm gücümü almıştın

bırakırsan yaşam duracakmış gibi sıkılardı

ellerimi bırakacağını düşünmeden

hesapsızca tuttum ellerini.

Yüreğin

limanda yeri olmayan bir gemi gibiydi

bir martı kanadında gölgesi

yufka gibi inceden açılan duygularınla

utanırcasına sessizdi.

Kalbin

sessizliği bozamadığım tek damardı

kesip atamadığım

dur diyemediğim tek yenilgiydi

damarlarımı damarlarına birleştiren can havlimdi

ölüm sebebi.

Sevgin

sahtesi gerçeği belli olmayan

dudaklarımda sarhoşluk tadı bırakan

uçurumun kenarına bir adım daha yaklaştıran

belleği olmayan bir hafıza.

Sözlerin

çoğu zaman kapının eşiğinde bekleyen çocuğa

sadaka verir gibi hırpalıyordu

keskin

can yakan

kimi zaman yoksul bir çocuğun başını sıvazlar gibi

sevgi dolu hayattı.

Yalanların

İçimi yakan tek gerçekti belkide

bahane ile başlayan çok çeşitli gerçek gibi olmayanlardı.

Pişmanlığın

kırılan bardağı onarmaya çalışmak ve sonra yeniden kırmak gibi

pişmanlığınla bile kalbi kazanmayı bilmiyor

kelimelerin ağırlını tartamıyor

sadece kaçıyor

zaman sonrası geldiğinde unutuldu dercesine tutuyordun ellerimi.

Gülüşün

çok kez sapladığın

bıçak yarası acısını unutturan

ihanetin sancısını dindiren

bana kendimi unutturan

tebessümün için bozduğum yeminlerim

hiçe saydığım değerlerimdi.

Gidişin

şerefsizce ve sessizce bir kumpas

yastığıma düşen göz yaşım anlattı gerçeği

seven sevdiği uğruna şerefsiz olur

sevdiğine değil!

Yokluğun

tarifi olmayan eksiklik

dönüşü olmayan sessizlikti

çaresizlikti belki de

on ikinci bıçağındı

sapladın yine

yokluğunda bile!